ಓಡಿಶಾದ ಕಿಯೋಂಜಾರ್ ಜಿಲ್ಲೆಯಿಂದ ಬಂದಿರುವ ಜೆತು ಮುಂಡಾ ಎಂಬ ಆದಿವಾಸಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕಥೆ ಮಾನವೀಯತೆಯನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವಂತಿದೆ. ಅವನು ಕೇಳಿದ್ದು ಕೇವಲ ₹19,300 ಮಾತ್ರ. ಅದು ಅವನಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಐಶ್ವರ್ಯ ಸಂಪತ್ತು ಅಲ್ಲ, ಅವನ ತಂಗಿಯ ಜೀವನದ ಕೊನೆಯ ಉಳಿತಾಯವಾಗಿತ್ತು. ಆಕೆ 2026 ಜನವರಿಯಲ್ಲಿ ನಿಧನರಾದ ನಂತರ ಆ ಹಣವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಆತ ಬ್ಯಾಂಕ್‌ಗೆ ಹೋಗ್ತಾನೆ .

ಬ್ಯಾಂಕ್‌ನಿಂದ ಬಂದ ಉತ್ತರ ಸದಾ ಒಂದೇ ಆಗಿತ್ತು: “ಖಾತೆದಾರನನ್ನು ಕರೆತನ್ನಿ .” ಅವನು ಶಾಂತವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದನು—ಅವಳು ಈಗ ಬದುಕಿಲ್ಲ ಎಂದು. ಆದರೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬ್ಯಾಂಕ್‌ಗೆ ಹೋದರೂ ಪ್ರತೀ ಬಾರಿ ಅದೇ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದ ಉತ್ತರವೇ ಸಿಕ್ಕಿತು. ದಿನಗಳು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ತಿಂಗಳುಗಳವರೆಗೆ ಒಬ್ಬ ಬಡ ಆದಿವಾಸಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮಾತಿಗೆ ಯಾರೂ ಕಿವಿಗೊಡಲಿಲ್ಲ.

ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅವನ ನಿರಾಶೆ ಮಿತಿಯನ್ನು ದಾಟಿತು. ತೀವ್ರ ನೋವು, ಅವಮಾನ ಮತ್ತು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ಕುಸಿದ ಜೆತು ಮುಂಡಾ ತನ್ನ ತಂಗಿಯ ಶವವನ್ನು ಸಮಾಧಿಯಿಂದ ಹೊರತೆಗೆದು, ಅದನ್ನು ತನ್ನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ಸುಮಾರು 3 ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ನಡೆದು ಬ್ಯಾಂಕ್‌ಗೆ ಹೋದನು.—ಇದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿರುದ್ಧದ ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಕರ ಮತ್ತು ಮೌನ ಪ್ರತಿಭಟನೆ.last option.

ಈ ಘಟನೆಯ ವಿಡಿಯೋ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಹರಡಿತು ಮತ್ತು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರನ್ನು ತಟ್ಟಿತು. ಸುಮಾರು 2.8 ಮಿಲಿಯನ್ ಜನರು ಇದನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಆಗ ಮಾತ್ರ ಬ್ಯಾಂಕ್ ತಕ್ಷಣ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿತು. ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳು ಬಂದವು, ನಗುಮುಖದ ಫೋಟೋಶೂಟ್ ನಡೆಯಿತು, ಮತ್ತು ಕೊನೆಗೆ ಹಣವನ್ನು ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಲಾಯಿತು.

ಈ ಘಟನೆ ಒಂದು ಗಂಭೀರ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಎತ್ತುತ್ತದೆ—ಒಬ್ಬ ಬಡ ಆದಿವಾಸಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ತನ್ನ ಹಕ್ಕಿನ ₹19,300 ಪಡೆಯಲು ತನ್ನ ಸಹೋದರಿಯ ಶವವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕಾದ ಸ್ಥಿತಿ ಏಕೆ ಬರಬೇಕು? ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ವೈರಲ್ ಆದ ನಂತರ ಮಾತ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳಬೇಕೇ?

ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಘಟನೆಯಲ್ಲ, ಇದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕನ್ನಡಿ. ಬಡವರ ನೋವು ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಇಲ್ಲದೆ ಕಾಣಿಸದಿದ್ದರೆ, ಅದು ನ್ಯಾಯವಲ್ಲ, ಅದು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ. ಆಡಳಿತ ಮತ್ತು ಬ್ಯಾಂಕಿಂಗ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಜನರಿಗಾಗಿ ಇದ್ದರೆ, ಮಾನವೀಯತೆ ಮೊದಲ ಆದ್ಯತೆಯಾಗಬೇಕು, ನಂತರ ಕಾಗದಪತ್ರಗಳು.

ಜೆತು ಮುಂಡಾ ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ತನ್ನ ಸಹೋದರಿಯ ಗೌರವ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಮಾನವೀಯತೆಯಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡಿದನು. ಆದರೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅವನ ಮಾತನ್ನು ಅವನು ಬದುಕಿರುವಾಗ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ; ಅವನು ಶವವನ್ನು ಹೊತ್ತಾಗ ಮಾತ್ರ ಗಮನಿಸಿತು.

ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನಡೆಯಬಾರದು ಎಂಬ ಆಶೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಬದಲಾಗದಿದ್ದರೆ, ಮುಂದಿನ ಜೆತು ಮುಂಡಾ ಮತ್ತೊಬ್ಬನಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಸದಾ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.

ಈ ಘಟನೆ ನಮಗೆ ಹೇಳುವ ಸರಳ ಸತ್ಯ ಏನೆಂದರೆ—ಕಾನೂನುಗಳು ಜನರಿಗಾಗಿ, ಜನರು ಕಾಗದಪತ್ರಗಳಿಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಬಡ ಆದಿವಾಸಿಗೆ ತನ್ನ ಹಕ್ಕಿನ ಹಣ ಪಡೆಯಲು ಶವವನ್ನು ಹೊತ್ತು ನಡೆಯಬೇಕಾದರೆ ಅದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿಫಲತೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಮಾನವೀಯತೆಯ ಅವಮಾನವೂ ಆಗಿದೆ. ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳು ಮತ್ತೆ ನಡೆಯದಂತೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಂಸ್ಥೆಯೂ ಮಾನವೀಯತೆ, ಸಹಾನುಭೂತಿ ಮತ್ತು ತಕ್ಷಣದ ನ್ಯಾಯವನ್ನು ತನ್ನ ಮೊದಲ ಆದ್ಯತೆಯಾಗಿಸಬೇಕು. ನ್ಯಾಯ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳಿಗೆ ಅಲ್ಲ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ನಾಗರಿಕನಿಗೂ ತಲುಪಬೇಕು—ಅದೇ ನಿಜವಾದ ಬದಲಾವಣೆ.