ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಹೊರವಲಯದ ನೆರಮಳಿಗೆ ಬಳಿಯ ಸ್ಟರ್ಲಿಂಗ್ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ರೆಸಿಡೆನ್ಶಿಯಲ್ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ 12 ವರ್ಷದ ಬಾಲಕ ಗುರುಕಿರಣ್‌ನ ಸಾವು ಕೇವಲ ಒಂದು ಕುಟುಂಬದ ಕಣ್ಣೀರಲ್ಲ, ಇಡೀ ಸಮಾಜದ ಮನಸ್ಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಚುಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಮಹಾ ದುರಂತ. ಹೆತ್ತವರು ತಮ್ಮಉಸಿರು ಕಣ್ಣಿನ ಮಣಿಯಂತಿದ್ದ ಮಗನನ್ನು ಉತ್ತಮ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದು, ದೊಡ್ಡ ಅಧಿಕಾರಿಯಾಗಲಿ ಎಂದು ನಂಬಿ ವಸತಿ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ಅದೇ ಶಾಲೆ ಇಂದು ಆ ಮಗುವಿನ ಪಾಲಿಗೆ ಯಮಲೋಕವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿರುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರೂರ ವಿಪರ್ಯಾಸ.

ಈ ದುರದೃಷ್ಟಕರ ಘಟನೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ..

ಘಟನೆಯ ಆಘಾತಕಾರಿ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಮತ್ತು ಆರೋಪಗಳು

ಪೋಷಕರು ಮತ್ತು ಸಹಪಾಠಿಗಳಿಂದ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿರುವ ಮಾಹಿತಿಯ ಪ್ರಕಾರ, ಘಟನೆ ನಡೆದ ದಿನದಂದು ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಗುರುಕಿರಣ್ ವಾಶ್‌ರೂಮ್‌ಗೆ ಹೋಗಿದ್ದರಿಂದ ಮೈದಾನದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಹಾಗೂ ದೈಹಿಕ ಕಸರತ್ತಿನ (PT) ತರಗತಿಗೆ ಹಾಜರಾಗಲು ಕೇವಲ ಕೆಲವು ನಿಮಿಷಗಳು ತಡವಾಗಿತ್ತು.

ಶಿಕ್ಷಕನ ಅಮಾನವೀಯ ವರ್ತನೆ: ಕೇವಲ ತಡವಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದನ್ನೇ ದೊಡ್ಡ ಅಪರಾಧ ಎಂಬಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಿದ ದೈಹಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ (PT) ಶಿಕ್ಷಕ ನಾರಾಯಣ್, ಬಾಲಕನಿಗೆ ಮನಬಂದಂತೆ ಥಳಿಸಿದ್ದಾನೆ ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ.
ಅತಿಯಾದ ದಂಡನೆ: ಹಲ್ಲೆಯ ನಂತರವೂ ಕೋಪ ತೀರದ ಶಿಕ್ಷಕ, ಆ ತೀವ್ರ ಚಳಿಯ ಮುಂಜಾವಿನಲ್ಲಿ ಮೈದಾನದ ಸುತ್ತಲೂ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಓಡುವಂತೆ (ಜಾಗಿಂಗ್) ಕಠಿಣ ಶಿಕ್ಷೆ ವಿಧಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಮಗು ಈಗಾಗಲೇ ಹೊಡೆತದ ನೋವಿನಿಂದ ಮತ್ತು ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಕರುಣೆ ತೋರದೆ ಓಡಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದ ಮಗು: ಶಿಕ್ಷಕನ ಅಟ್ಟಹಾಸ ಮತ್ತು ಅತಿಯಾದ ದಂಡನೆಯನ್ನು ತಡೆಯಲಾರದೆ ಅಮಾಯಕ ಗುರುಕಿರಣ್ ಮೈದಾನದಲ್ಲೇ ಪ್ರಜ್ಞೆ ತಪ್ಪಿ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದಿದ್ದಾನೆ. ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವ ಮಾರ್ಗ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಆತನ ಉಸಿರು ನಿಂತಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಶಾಲಾ ಮಂಡಳಿಯ ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿತನ ಮತ್ತು ಮುಚ್ಚಿಡುವ ಯತ್ನ

ದುರಂತ ಸಂಭವಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ ಪೋಷಕರಿಗೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಬದಲು, ಶಾಲೆ ಕೇವಲ “ಮಗು ಜಾಗಿಂಗ್ ಮಾಡುವಾಗ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದಿದೆ” ಎಂದು ಹಸಿ ಹಸಿ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ ಹಾದಿ ತಪ್ಪಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದ್ದು ಪೋಷಕರ ಆಕ್ರೋಶವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದೆ. ಸಹಪಾಠಿ ಮಕ್ಕಳೇ ಪೋಷಕರ ಬಳಿ ಬಂದು ಅಂದು ನಡೆದ ಕ್ರೌರ್ಯವನ್ನು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಾ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟಾಗಲೇ ಶಾಲೆಯ ಅಸಲಿ ಮುಖವಾಡ ಕಳಚಿಬಿದ್ದಿದ್ದು.

ಹೆತ್ತವರ ಒಡಲ ಬೇಗುದಿ ಮತ್ತು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಆಕ್ರೋಶ….

“ನಾವು ಅವನನ್ನು ಶಾಲೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದು ವಿದ್ಯೆ ಕಲಿಯಲು, ಹೆಣವಾಗಿ ಹಿಂತಿರುಗಲು ಅಲ್ಲ! ತಡವಾಗಿ ಬಂದರೆ ಮಂಡಿಯೂರಿ ನಿಲ್ಲಿಸಬಹುದಿತ್ತು, ಬೈಯಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಜೀವ ತೆಗೆಯುವಷ್ಟು ಹೊಡೆಯುವುದೇ? ಆತ ಇನ್ನೂ ಚಿಕ್ಕ ಮಗು ಅಲ್ವಾ?” ಎಂದು ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುತ್ತಿರುವ ತಾಯಿಯ ರೋದನ ಅಪ್ಪನ ಆಕ್ರಂದನ ಕಲ್ಲು ಮನಸ್ಸಿನವರನ್ನೂ ಕರಗಿಸುವಂತಿದೆ.

ಮಗನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಆಕ್ರಂದನ ಮುಗಿಲು ಮುಟ್ಟಿದೆ. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ರಜೆಗೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ನಗುತ್ತಾ, ಆಡುತ್ತಾ ಕಣ್ಣೆದುರು ಇರುತ್ತಿದ್ದ ಮಗ, ಇಂದು ಕೇವಲ ಶವವಾಗಿ ಮರಳಿ ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ಆ ಪೋಷಕರಿಗೆ ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಮನೆ ತುಂಬ ಇರಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಮಗನ ನಗು, ಈಗ ಹೆತ್ತವರ ಕೊನೆಯಿಲ್ಲದ ರೋದನೆಯಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಆ ತಾಯಿಯ ಒಡಲ ಬೇಗುದಿಗೆ, ತಂದೆಯ ಹತಾಶೆಗೆ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾವ ನ್ಯಾಯ ತಾನೆ ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡಬಲ್ಲುದು?

ಸಮಾಜ ಮತ್ತು ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಗಂಟೆ

ಶಿಸ್ತಿನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ದೈಹಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯ ಎಸಗುವುದು ಕಾನೂನುಬಾಹಿರ (Corporal Punishment) ಎಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ಕೆಲವು ವಸತಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಇಂತಹ ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಮುಂದುವರಿದಿರುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಖೇದಕರ.

ವಸತಿ ಶಾಲೆಗಳ ಕರಾಳ ಮುಖ: ಪೋಷಕರು ಹತ್ತಿರ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ವಸತಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ (Boarding Schools) ಮಕ್ಕಳು ಇಂತಹ ಅದೆಷ್ಟೋ. …..ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳನ್ನು ಯಾರ ಬಳಿಯೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ ಒಳಗೊಳಗೇ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಶಿಕ್ಷಕರ ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥಿತಿ: ಶಿಸ್ತು ಕಲಿಸುವ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ಮೊದಲು ಸಂಯಮ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ಇರಬೇಕು. ಕೋಪದ ಕೈಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಕೊಟ್ಟು ಮೃಗಗಳಂತೆ ವರ್ತಿಸುವ ಶಿಕ್ಷಕರು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಕಂಟಕ.

ಕಠಿಣ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಲಿ, ನ್ಯಾಯ ಸಿಗಲಿ

ಗುರುಕಿರಣ್‌ನ ಸಾವು ಕೇವಲ ಒಂದು ಆಕಸ್ಮಿಕ ಸಾವಲ್ಲ, ಅದು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ನಡೆದ ಕೊಲೆಗೆ ಸಮಾನ. ಸದ್ಯ ಪೊಲೀಸರು ಪ್ರಕರಣ ದಾಖಲಿಸಿಕೊಂಡು ತನಿಖೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕೇವಲ ಶಿಕ್ಷಕನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಈ ಘಟನೆಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಹಾಕಲು ಯತ್ನಿಸಿದ ಶಾಲಾ ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿಯ ಮೇಲೂ ಕಠಿಣ ಕಾನೂನು ಕ್ರಮ ಜರುಗಿಸಬೇಕು.

ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಪೋಷಕರು ತಮ್ಮ ಮಗುವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಈ ರೀತಿ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಬಾರದು. ಗುರುಕಿರಣ್‌ನ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ಸಿಗಬೇಕಾದರೆ, ಆತನ ಸಾವಿಗೆ ಕಾರಣರಾದ ಕ್ರೂರಿಗಳಿಗೆ ಕಾನೂನಿನಡಿಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಬೇಕು. ಆ ಮೂಲಕ ಇಡೀ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಒಂದು ಬಲವಾದ ಸಂದೇಶ ರವಾನೆಯಾಗಬೇಕಿದೆ.

##JusticeForGurukiran #SterlingSchoolHorror #StopCorporalPunishment #ChildSafetyFirst #BangaloreSchoolTragedy