ಸಂಸ್ಕಾರ, ಸಂಬಂಧ, ಪ್ರೀತಿ, ಕುಟುಂಬ ಭಾವನೆಗಳು… ಈಗ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿವೆಯೇ?

ಒಬ್ಬ ತಂದೆ ಬದುಕಿನ ಪೂರ್ತಿ ದುಡಿದು ಕುಟುಂಬ ಕಟ್ಟುತ್ತಾನೆ. ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ತನ್ನ ಆಸೆಗಳನ್ನು ತ್ಯಾಗ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಅವರ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನ ವರ್ತಮಾನವನ್ನು ಖರ್ಚು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಜೀವನದ ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಅವನ ಪಾರ್ಥಿವ ಶರೀರದ ಮುಂದೆ ಅವನದೇ ಮಕ್ಕಳು ಇರದಿದ್ದರೆ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ದುರಂತ ಇನ್ನೇನಿರಬಹುದು?

ಹರಿಯಾಣದ ಸೋನಿಪತ್‌ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಈ ಘಟನೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಕುಟುಂಬದ ಕಥೆಯಲ್ಲ; ಇದು ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿರುವ ಅತ್ಯಂತ ನೋವಿನ ಪ್ರಶ್ನೆ. ವೃದ್ಧಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆದ ತಂದೆಯ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗೆ ಮೂವರು ಪುತ್ರಿಯರಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಬರಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ವರದಿ ಅನೇಕರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕದಡಿದೆ. ಒಬ್ಬ ಪುತ್ರಿ ಹಣ ಕಳುಹಿಸಿ, ವಿಡಿಯೋ ಕಾಲ್ ಮೂಲಕ ಅಂತಿಮ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಇಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನೂ ದೂಷಿಸುವುದು ಸುಲಭ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆ ಏನೆಂದರೆ – ನಾವು ಯಾವ ಕಾಲಘಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ?

ಹಣ ಕಳುಹಿಸುವುದು ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿರಬಹುದು. ವಿಡಿಯೋ ಕಾಲ್‌ನಲ್ಲಿ ನೋಡುವುದು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಸೌಲಭ್ಯವಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ತಂದೆಯ ಚಿತೆಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಒಂದು ಮುಷ್ಟಿ ಅಕ್ಕಿ ಹಾಕುವುದು, ಒಂದು ಹನಿ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುವುದು, ಕೊನೆಯದಾಗಿ “ಅಪ್ಪಾ” ಎಂದು ಕರೆಯುವುದು – ಇವುಗಳಿಗೆ ಯಾವ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವೂ ಪರ್ಯಾಯವಾಗಲಾರದು.

ಕೆಲವರು ಹೇಳಬಹುದು – ಆ ಪುತ್ರಿಗೆ ಬರಲಾಗದಂತಹ ಅನಿವಾರ್ಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇರಬಹುದು. ಅದು ಆರೋಗ್ಯ, ವಿದೇಶ, ತುರ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಅಥವಾ ಇನ್ನಾವುದೇ ಗಂಭೀರ ಕಾರಣವಾಗಿರಬಹುದು. ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಆಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ತೀರ್ಪು ನೀಡುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಘಟನೆ ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾತ್ರ ಗಂಭೀರವಾಗಿದೆ.

ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಜೀವನದ ಕೊನೆಯ ಹಂತದಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಿರುವುದು, ನಂತರ ಅವನ ಅಂತಿಮಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲೂ ಕುಟುಂಬದ ಅನುಪಸ್ಥಿತಿ ಕಂಡುಬಂದಿರುವುದು – ಇದು ಕೇವಲ ವೈಯಕ್ತಿಕ ನೋವಲ್ಲ; ಕುಟುಂಬ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿನ ಬಿರುಕುಗಳ ಸಂಕೇತ.

ಇಂದು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲೂ ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳು ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿವೆ. ಕೆಲವರು ಆಸ್ತಿ ವಿವಾದಗಳಿಂದ, ಕೆಲವರು ಸಂಬಂಧಗಳ ಕಹಿಯಿಂದ, ಕೆಲವರು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ, ಮತ್ತಿತರರು ದೂರದಿಂದ – ತಮ್ಮದೇ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಕೊನೆಯ ದರ್ಶನಕ್ಕೂ ಹೋಗದ ಘಟನೆಗಳು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆಯಾಗುತ್ತಿವೆ. ಇದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳಿಸುವ ಸಂಗತಿ.

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ “ತಾಯಿ-ತಂದೆಯ ಸೇವೆಯೇ ದೇವರ ಸೇವೆ” ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇಂದು ಅನೇಕ ಕಡೆ “ನನ್ನ ಜೀವನ, ನನ್ನ ಸಮಯ, ನನ್ನ ಆದ್ಯತೆ” ಎಂಬ ಮನೋಭಾವ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಅಗತ್ಯ, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಜೀವನವೂ ಮುಖ್ಯ. ಆದರೆ ಸಂಬಂಧಗಳ ಬೆಲೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆಯಾದರೆ, ಸಮಾಜದ ಆತ್ಮವೇ ದುರ್ಬಲವಾಗುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನೊಂದು ನೋವಿನ ಸಂಗತಿ ಏನೆಂದರೆ, ಇಂದು ಅನೇಕರು ತಮ್ಮ ಸಾಕುಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿ, ಸಮಯ ಮತ್ತು ಕಾಳಜಿ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಅದು ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮೇಲಿನ ಕರುಣೆ ಮಾನವೀಯ ಗುಣವೇ ಸರಿ. ಆದರೆ ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಯಸ್ಸಾದ ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅವರ ಕಣ್ಣೀರು ಒರೆಸುವವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಅದು ನಮ್ಮ ಆದ್ಯತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎತ್ತುತ್ತದೆ.

ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಾವು ಆಸ್ತಿ ಕೊಡಬಹುದು. ಶಿಕ್ಷಣ ಕೊಡಬಹುದು. ಉದ್ಯೋಗ ಕೊಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಸಂಸ್ಕಾರ ಕೊಡದಿದ್ದರೆ, ಉಳಿದ ಎಲ್ಲವೂ ಅಪೂರ್ಣ.

ತಂದೆ-ತಾಯಿ ವೃದ್ಧರಾದಾಗ ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಐಷಾರಾಮಿ ಜೀವನವಲ್ಲ. ಅವರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮಾತನಾಡುವ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ. ಒಂದು ಕರೆ. ಒಂದು ಸ್ಪರ್ಶ. ಒಂದು “ಹೇಗಿದ್ದೀರಾ?” ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಮತ್ತು ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ – ತಮ್ಮವರು ತಮ್ಮ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವ ಭರವಸೆ.

ಚಿತೆಯ ಬೆಂಕಿ ಕೆಲವೇ ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಆರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅಂತಿಮಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮವರು ಇರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬ ನೋವು, ಸಮಾಜದ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಕಾಲ ಉರಿಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ಇದು ಕೇವಲ ಸೋನಿಪತ್‌ನ ಕಥೆಯಲ್ಲ. ಇದು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕುಟುಂಬವೂ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ.

ಸಂಬಂಧಗಳು ಆಸ್ತಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡವು. ಸಂಸ್ಕಾರಗಳು ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡವು. ಮತ್ತು ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣಗಳು – ಜೀವನದ ಯಾವ ವ್ಯವಹಾರಕ್ಕಿಂತಲೂ ದೊಡ್ಡವು.

“ಹಣದಿಂದ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ ನಡೆಯಬಹುದು; ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ಅಂತಿಮ ವಿದಾಯ ಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ.”

##Sonipat #OldAgeHome #FamilyValues #RelationshipCrisis #HumanityFirst #EmotionalStory #KannadaNews