ಏಪ್ರಿಲ್ 22, 2025 — ಈ ದಿನಾಂಕ ಭಾರತ ದೇಶದ ಜನರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಅಚ್ಚೊತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರದ ಸುಂದರ ಪಹಲ್ಗಾಂಮ್ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ದಾಳಿ ಕೇವಲ 26 ಜೀವಗಳನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ; ಅನೇಕ ಕುಟುಂಬಗಳ ಬದುಕನ್ನೇ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಬದಲಿಸಿತು. ಒಂದು ವರ್ಷ ಕಳೆದರೂ, ಆ ದಿನದ ಗಾಯಗಳು ಇನ್ನೂ ಹಸಿವಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿವೆ.

ಕೇವಲ ಒಂದು ಕುಟುಂಬದ ನೋವಲ್ಲ ಸಮೂಹದ ಗಾಯ

ಈ ದಾಳಿಯ ಭೀಕರತೆ ಕೇವಲ ಸಾವಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅದರ ಕ್ರೂರತೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಇದೆ. ದಾಳಿಕೋರರು ಜನರನ್ನು ಅವರ ಧರ್ಮದ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿ ಕೊಂದರೆಂಬ ವರದಿಗಳು ಈ ಘಟನೆಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಮನಕಲಕುವಂತೆ ಮಾಡಿವೆ.

ಈ ದುರಂತವು ದೇಶದ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಳವಾದ ಬಿರುಕು ಮೂಡಿಸಿದೆ:ಮಕ್ಕಳು ತಂದೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರು.ಪತ್ನಿಯರು ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಸಂಗಾತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರು.ವೃದ್ಧರು ತಮ್ಮ ಆಧಾರವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರು .ಈ ನೋವು ಇನ್ನೂ ಶಮನವಾಗಿಲ್ಲ….

“ಯಾರಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಜೀವನ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ… ಆದರೆ ಹೇಗೆ?” ಹೀಗೆ…….

ಪೂಣೆಯ ಆಸಾವರಿ ಜಗದಾಳೆ — ತನ್ನ ತಂದೆ ಸಂತೋಷ್ ಜಗದಾಳೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಮಗಳು — ಕಳೆದ ಒಂದು ವರ್ಷವನ್ನು ನೆನಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಕಣ್ಣೀರು ತಡೆಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಪ್ರಸಂತ್ ಕುಮಾರ್ ಸತಪಥಿಯವರ ಪತ್ನಿಯ ಮಾತುಗಳು ನಮ್ಮ ಹೃದಯವನ್ನು ಚೂರುಮಾಡುತ್ತವೆ:

“ಒಂದು ವರ್ಷವಾಗುತ್ತಿದೆ… ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನವೂ ಅವರನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಹೋಗಿಲ್ಲ

“ನಾವು ನರಕದ ಮೂಲಕ ಹಾದುಬಂದಿದ್ದೇವೆ…” — ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ವಾಕ್ಯವಲ್ಲ, ಅನೇಕ ಕುಟುಂಬಗಳ ಮುರಿದ ಹೃದಯಗಳ ಸ್ವರ.

ಒಂದು ವರ್ಷ ಕಳೆದರೂ ನೋವು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡವರ ನೆನಪು ಹೊಸ ಗಾಯವಾಗಿ ಉಳಿದಿದೆ. ಮನೆಯ ಆಧಾರವಾಗಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಾಗ, ಜೀವನವೇ ದಿಕ್ಕುತಪ್ಪಿದಂತೆ ಆಗುತ್ತದೆ.

“ಅವರು ಇದ್ದಾಗ ಜೀವನವೇ ಬೇರೆ ಆಗಿತ್ತು… ಈಗ ಬದುಕು ಸಾಗಿಸುವುದೇ ಹೋರಾಟವಾಗಿದೆ.”

“ಸಹಾಯದ ಭರವಸೆಗಳು ಇನ್ನೂ ಅರ್ಧದಲ್ಲೇ ಉಳಿದಿವೆ.ಆರ್ಥಿಕ ನೆರವು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರೂ, ಭದ್ರವಾದ ಭವಿಷ್ಯ ಇನ್ನೂ ದೂರದಲ್ಲಿದೆ.”

ಇವೆಲ್ಲಾ ಸಂತ್ರಸ್ತರ ಒಡಲ ಧ್ವನಿ…

ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಕಠಿಣವಾಗಿತ್ತು — “ಆಪರೇಷನ್ ಸಿಂಧೂರ್” ನ್ಯಾಯದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಉತ್ತರ. ಶತ್ರು ತಾಣಗಳು ಧ್ವಂಸವಾದವು, ಕೆಲ ಉಗ್ರರು ಹತರಾದರು, ಯುದ್ಧ ವಿರಾಮವೂ ಜಾರಿಯಾಯಿತು. ನಂತರ “ಆಪರೇಷನ್ ಮಹಾದೇವ್” ಮೂಲಕ ದಾಳಿಗೆ ಕಾರಣರಾದ ಮೂವರನ್ನು ನಿರ್ಮೂಲ ಮಾಡಲಾಯಿತು.

ಆದರೆ, ಈ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ನಡುವೆಯೂ ಒಂದು ಸತ್ಯ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ —ಕುಟುಂಬಗಳ ನೋವಿಗೆ ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲ.

“ನ್ಯಾಯ” ಎಂಬುದು ಅವರಿಗಾಗಿ ಯುದ್ಧದ ಗೆಲುವಲ್ಲ,ಅದು ಮರಳಿ ಬಾರದ ಪ್ರಿಯರ ಖಾಲಿತನವನ್ನು ತುಂಬಲಾರದು.ಹೀಗಾಗಿ ಅವರ ಒಂದೇ ಕೋರಿಕೆ —ನಮ್ಮ ಬೇಡಿಕೆ ದೊಡ್ಡದಲ್ಲ — ಕೊಟ್ಟ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಿ… ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿ.”